پرویز یاحقی با ممارست و پشتکارش توانست در جوانی صاحب سبکی باشد که علاوه بر امتیازات هنری جایگاه خاصی نیز میان مردم پیدا کرد.
همایون خرم با اظهار تاسف از دست دادن یاحقی گفت: «من از فقدان عزیزی می گویم که از سازش لذت می بردم و آهنگ هایش را می ستودم. شیوه او نشات گرفته از استادش خسین یاحقی بود اما در عرض مدت کوتاهی توانست با تمرین و ممارست صاحب سبکی تازه شود. سبکی که ترکیبی از حسین یاحقی همراه با چیزی بود که موسیقی زمان و دوران به او القا می کرد. او ترکیبی دلپذیر به دست آورده بود. شیوه او از احساس و درک عمیق او ازموسیقی نشات گرفته بود.»
خرم ادامه داد: «او در موسیقی خود ساخته بود و خلاقیت های فراوانی داشت. موفقیت او به این دلیل بود که عشق فراراهش قرار داشت. این عشق در کارهایش کاملا نمایان است.»
او درباره دوستی و آشنایی عمیقی که میان او و این هنرمند وجود دارد گفت: «آشنایی ما به پنجاه سال قبل باز می گردد. زمانی که خودم نوازنده چهارده ساله ای بودم و در رادیو ساز تک می نواختم. یاحقی هم آن زمان به عنوان نوازنده خردسال در رادیو ساز می زد. البته آن زمان از نزدیک با او آشنا نبودم فقط می دانستم که خردسالی به نام پرویز یاحقی در رادیو نوازندگی می کند. چند سال بعد وقتی در جوانی کار نوازندگی را شورع کرد با هم آشنا شدیم و دوستی عمیقی میان ما ایجاد شد.»
خرم ادامه داد :«سال 35 بود که فعالیت های موسیقایی زیادی را با هم شروع کردیم. ارکستری تشکیل دادیم . مشغول ساخت آهنگ شدیم. آن زمان ناچار بودم به کرج بروم و بیایم پرویز در این مدت همه کارهایم را انجام می داد. سال هاس سال این رابطه ادامه داشت. من، پرویز یاحقی، حبیب الله بدیعی و علی تجویدی دیدارهای خصوصی زیادی داشتیم و در خانه هم حمع می شدیم. یادم است که به ما چهار سوار سرنوشت می گفتند که الحق این صفت شایسته یاحقی بود و سرنوشت موسیقی ایرانی را در دست داشت.»

منبع: سایت خانه موسیقی